AdiBendeSakli

Her insan özler bir şeyleri, birilerini. Kimi zaman öyle doruklara ulaşır ki bu duygu, dayanılmaz hâle gelir. Vakti zamanında küsmüş olsanda yanında olmasını istersin. Buram buram teni kokar, kokusu gelir. Sıcaklığını yatağındaki yastığında ararsın, sımsıkı sarılır bırakmazsın. Sanki ‘o’ varmışcasına sarılırsın.
Özellikle de gece vakitleri düşer aklına. Ne hikmetse bütün acılar, hüzünler, dertler gece karanlığıyla birlikte çöker. Üstüne başına sinen o hasret

...

Soğuk bir sonbahar akşamıydı. Hava kararmış, yağmur başlamıştı. Düşlerimize yağmur yağıyordu ellerimizi. Gözlerin donuk bedenin halsizdi.

Gizli bir el kalkış hazırlanan otobüse binmek için seni sürükler gibiydi. Sanki kalmak istiyordun. “baharda dönerim” demiştin hatırlıyor musun ?” Sakin beni unutma bekle.”

Ben seni unutmadım sevgili, ben seni unutmadım. Bütün kış baharda döneceğin günün hayaliyle ısındım. Minik öpücüklerle ...

Ne de çok seviyoruz, seviliyoruz değil mi?Başlıyoruz sonu baştan belli sevdalara, kaptırıyoruz kendimizi...Hem de sonunu bile bile...Yaşıyoruz, nefes alıyoruz, yaşadığımızı sandıklarımız ile mutlu oluyoruz.Sonra da bitişler ile yıkılıyoruz, her bitişin bizden götürdükleriyle eksiliyoruz.
Sevgi, dünyanın en büyük mutluluğu değil mi aslında?! Eskiden

...

Satırlarıma ‘sen’ değil,
Özlemin dökülüyor…
Olmazsa olmazım ‘sen’…
Yoksun işte…

Bir hayalden ibaret özlemlerim…Yastığıma başımı koyduğumda
sadece sen'li hülyalara bırakıyorum ruhumu...
Dışına çıkılması zor bir yol gibisin…
Çıksam, düşeceğim sanki ...

Sen benimsin” demeseydin de “Ben sana aidim” deseydin..
Başka ellerde olsan da varlığını hissedebilirdim belki…
Söylemedin ki…

“Senin için her zorlukla savaşırım” değil de;
“Senden gelen hiçbir şey zorluk değil” deseydin;
inanırdım yüreğinin sadece bana ait olduğuna…
Söylemedin ki…

“Sen olmadan yaşayamam” değil de,
“Sensizlik diye bir şey yok;
sen var olmasan da benimlesin” ...