Yeni Blog Yazıları

Köhne mekânlara düşer
Mum ışığında
Miadı dolmuş şarkılar

Tozlu rafların
Son taş plağı
Kırar gramofon iğnelerini

Sakalı anason kokulu ihtiyar
Geçmişe tükürür
Vururken son kalan kadehleri peş peşe
Mozaik süslü kapı eşiğine.

O şarkı bir daha yankılanır
Cennet sesli Rum kadının sesinden

Makberine

...

Ardı kızıl denizin çatılmış kaşlarından
Çıldırmış olmalıydı Marmara'nın suları,
Günah tohumlarını boğarken başlarından
Tövbelerin ardından çekiyorduk hûları.
Esvabı yas renginde, siyah giyince deniz
Allah'ın gazabından nasıl korktuk hepimiz.


Rahman'ı anmak için canım mı yanmalıydı
Hata ettim ya Rabb'im ne olur affet beni,
Gözyaşımın seline kalbim dayanmalıydı
Dillenseydi seccadem, neler

...

Sen gel/Sen...






Sen gel/Sen...



Özlüyorum...


bilmediğim şehirleri.. ıslanmadığım yağmurları.. dinlemediğim ezanları..
seyretmediğim bulutları.. kokusunu almadığım toprağı...
aniden saplanıverse bir ağrı.. ...

"En iyi değilim, en kötü de..
En cömert değilim, en cimri de..
En kibirli değilim, en mütevazı da..
Hiç kimseyi kandırmamış değilim, herkesi aldatmış da..
Kimseyi yarı yolda bırakmamış değilim, herkesi satmış da..
Hep iyiliğimden kaybetmiş değilim, kötülük yapa yapa kazanmış da..
Çok başarılı olduğum günler de oldu,

...

''Bende yalnızım…” dedi. Bu sefer benim ellerimi kendi avuçlarının içine alarak: “Boğulacak kadar yalnızım…” diye devam etti, “hasta bir köpek kadar yalnız...''




Artık Maria Puder, yaşamak için kendisine kayıtsız ve şartsız muhtaç olduğum bir insandı. Bu his ilk anlarda bana da garip geliyordu. Bu yaşıma kadar mevcudiyetinden bile haberim olmayan bir insanın vücudu birdenbire benim için nasıl bir ihtiyaç olabilirdi? ...