şairlerde acıkır, susar ve severler
uzanamadıklarını düşler
düşlediklerini çizer, yazar ve silerler...

herkes gibi hiç kimsedirler
görünen bilinmez
yaşayan, ölen, ölümsüzdürler...
her durgun mahallenin fırtınalı hayatları
her fırtınalı hayatın gazelleridirler...

şairlerde küser, kırılır ve özlerler,
umut ederler imkan haricini
istemeye korkarlar yıldızları,
cepleri çiçek doludur
yürekleri gam...

şairlerde ağlar, güler ve ölürler
aynı cübbe, aynı kutu, aynı libasta
farklı bir şarkıdırlar.
tersine okur dünyayı
uzaktan sever
ve çekip giderler.
eksik basarlar hayatın notasına
belkide ayrı bir beste
bir şiir türetirler
aynı hayattan...

şairlerde sever, özler ve ağlarlar
bir köşebaşında deliksiz
yağmurlarla setrederek gözyaşlarını
eşlik ederler meleklerin nezaretinde
damlaların ezgisine...

şairlerde üşür, titrer ve yanarlar
lakin soğuğun yaktığı
sıcağın üşüttüğü
ve yıldızların yakınlığı kadar...
onlarında vardır;
birbirine girmiş mevsimleri
gecesi gündüzleri.
günü uyur geceyi yaşarlar.

üç kalemde bir şiiri arayıp
bir sayfada kaybolurlar...

şairlerde yaşar, öğrenir fakat unutmazlar...

Anonim..