Konu: Yılgın Duygularımın Fazlalık Faili

Zamanın insanı yorduğu cansız vakitlerdeyim. Düzeltmek istediklerimin hızına ulaşamamanın tahammülsüzlüğünde ve düzeltemediğim eğrilen süreçlerin ezberindeyim yine.

Zamandan bana, benden geriye kalan, ulaşamadıklarımın yorgunluğu ve uykuya yabancı kaldığım bilinmez kaç katran gecede hesaplaşmanın derdinde bir deli yangın vurur yüreğime.



Bir de kaçak düşlerin gölgesi vurunca çıkmaz gecelerin kavgalı yüzüne, yazmak kafi gelmez duyumsananları aktarmaya ve kelimeler öyle boş,
öyle kifayetsiz kalır ki yaşananlar karşısında, nârdan âlâ cehennem bile kafi gelmez bu yangını anlatmaya.

Ey! Buzulların korunağı, çöllerin gönüllü serabı med-cezir garipliğinde ki bi-karar yürek. Neden bir çok şeyin yitikliğini yaşadıktan sonra uyanırsın ki, daldığın derin uykudan? Bilmez misin ki? Kaybedilenler dönüşsüz bir hatra vurduğu zaman kendisini bir daha geri dönmez hareket ettiği noktaya.

Yaşantımın derinleşen derin çukurlarına gömüldükçe cansız sevinçlerim; dünün yanılgısı, bugünün yadsızlığı ve yarının sabahsızlığı da
yüreklendiriyor bu bitimsiz eziyeti.

Ve yoğun, ve yorgun ve yılgın duygularımın fazlalık faili!
Bugün kendimi sensizliğe terk edip, gidiyorum. Yarın veya bir sonra ki gün geri döner miyim? bilmem. Ama yinede bitirebilirsem içimdeki bu bitimsiz kavgayı, belki o zaman dönerim yine…Bu gece karanlığı da yanıma alıp gidiyorum. Bir mevsim sonra, güneşi sabahlarıma katıp ta gelir miyim? bilmem.

Ama kim bilir, benden önce uğrarsa bahar sana… belki o zaman dönerim yine filizlenmiş düşüncelerimle yarınlarıma…

*
Yağmurun kızı