Konu: Yüreğime Mektuplar...!!

Sen de vefâsız çıktın, sen de hayırsız çıktın, sen de vicdansız çıktın, adın batsın demiş şâir. ßelki de doğru söylemiş, kimbilir? Hiç böyle şeyleri telâffuz etmesem de belki de yüreğimden geçirmiyor da değilimdir. Kendimden bile sakınıp, gözlerimi bile değdirmeye kıyamadığım, sevgimle ürkütmediğim nâif yüreğe. Az gelmek isterken bile çok mu geliyorum anlamıyorum. Ama değişmeyen bir şey var, hep inanıyorum. ßile bile. Çünkü inanmak istiyorum. Artık kötü olmasın istiyorum yürekler, artık yalan olmasın istiyorum niyetler ve gerçek olsun dile gelen, kalpten geçen tüm dilekler. Ama ve yine yanılmalar bana düşüyor her nasılsa. Yalanlar, aynılar, birbirlerinin kopyası gibi insanlar. Aldatmayla ve küçük oyunlarla mutlu oluyorlar. Çünkü sığlar. Hiç bir zaman anlamayacaklar gerçek bir kalbin taşıyabileceği duyguları. Ve hep o sığ sularında devinip duracaklar. ßunu başarı sanacak ekseri de o kukumavlar. Neden? Aklıma takılan hep bu soru işte. Neden? İnsan niçin bu kadar külfete girer? Neden kolay yol varken zoru seçer ve kötü olmak için çaba sarfeder anlayabilmiş değilim. Hayat yalan değil, onu yalan yapan bizleriz. Hayat kötü değil. Onu kötü yapan da bizleriz. Ve sonra ona kötü söz söylemeye eğilimliyiz. ßiz yokken nasıldı Dünyâ ona bakmak lâzım bir. Ve sonra. ßiz geldik ve mâsum olan her şeyi yok ettik. En çok da içimizdekileri. İnsanlara şekil vermeye çalıştık, robotlaştırdık, yıldırdık, bezdirdik ve sindirdik. ßu muydu istediğimiz? Sanmıyorum. Zora gelince hep kaçtık. İnsan gibi davranmayı beceremedik. ßu sebeple insan gibi davranış görmeyi beklememeyi de öğrendik. Ne yaptıysak onu bulduk kısaca. Aynaya bağırdık, kızdık, yumrukladık, arkamızı dönüp gittik ve hep aksimizi izledik...

Amarushaya...

Neler yaşadığını tahmin bile edemiyorum. Sâdece anlamaya çalışıyorum ama anlayamıyorum. Çok ama çok zor günler geçirdiğini biliyorum ve inan bu beni senden daha çok üzüyor. Çünkü seni seviyor, önemsiyor ve değer veriyorum. Yaşadığın bunca şeye rağmen sen kendini umursamasan da ben seni umursuyorum işte. Yanında olmak istiyorum ama mümkün değil. En azından şimdilik. ßu süre zarfında yapabileceğim hiç bir şey yok. En çok da bu beni üzen. Çâresizlik kötü bir şeymiş bunu bir kez daha anladım. Üzülme demekle olmuyor maalesef. Üzülüyorum. Kendi derdine düşmüşken bile başkasını düşünebilmen, inceliklerin ya da kocaman sevgi dolu kalbin seni bana düşündüren bilmiyorum. Tek istediğim hakettiğin gibi yaşayabilmen. Çünkü şu an bunu başaramıyorsun. Sana lâyık olan bu değil. Seni görmek istediğim durum bu değil. Gülümsediğini görmek istiyorum. Mutlu olduğunu. Seni bir üzen beni bin üzüyor çünkü. ßunu sen de biliyorsun değil mi? Evet, elbette biliyorsun. Her ne kadar dile getirmesen de. Getiremesen de. ßenim için çok ama çok değerlisin ve hep de öyle kalacaksın. ßu satırları bizzat sana yazabilmek isterdim ama bu da mümkün değil. ßunca imkânsızlığa rağmen yine de içimde tutmak istemedim işte bunca şeyi. Çünkü yoruldum. Her şeyden bıktığım ve vazgeçmeye yüz tutmuş en zor ânımda, sol yanımda hissettiklerimin en azından binde birini anlatarak kendime biraz olsun bir nefes hakkı tanıdım. İçim o kadar dolu ki. Ellerimin yazmaya yetişemediği duyguları da kalbim taşımakta zorlanıyor artık. Nasıl oluyor bilmiyorum ama seni özlüyorum. Hiç tutmadığım ellerini, hiç bakmadığım Cennet gözlerini arıyorum. Yüreğinle yüreğime ışık tut. ßaşka bir şey istemiyorum senden. Yoksa kaybolacağım, bunu hissediyorum içimin en derinlerinde bir yerde. Ve korkuyorum herkes gibi ben de. Korkuyorum sensizlikten, sessizlikten. Ama en çok senin sessizliğinden. Sessiz kalma, susma. Öyle bakma. Mâsûmâne ve yılgın. İçim acıyor çünkü. ßir şey yapamamanın verdiği bir hüzünle. Kendine kendin için önem vermiyorsan, sevmiyorsan, düşünmüyorsan benim için ver. Yalnızca bunu istiyorum senden. Çok şey değil...

Amarushaya...

Yalnız hissediyorum en kalabalıklarda. Yalnız değilsin diyor bir ses unutma. Umurumda değil kimse, olmasın da. ßen böyle mutluyum, değilsem bile öyleymiş gibi yapıyorum. Çok da başarılıyım bu konuda. Normal değil mi zaten? Yıllarca onca tecrübe kazandıktan sonra. Çapraz ateş altında yüreğim, üstelik yıllardır da atmıyor. ßen dâhil buna hiç kimse aldırmıyor aslında. Umurun umurudışıyım, hayatın çevrimdışı. ßu halden üzüntü duymuyorum pek de, memnunum zirâ. Hayat kısa değil. Günler uzun ve sıkıcı. Hiç bir şey yok iç açıcı. Dedim ya, umurumda değil Dünyâ. ßelki alışmışlık, belki yılgınlık, belki bıkkınlık. Ömürün son demlerinde ne olacak kaygısını çoktan kaldırıp attım ßoğaz'ın deli sularına. Aktı gitti ümitlerle birlikte ve hiç geri döner mi kaygısı taşımadım içimde. ßen hayatımdan, yalnızlığımdan, kimse olmamaktan memnunum. Hayat benden memnun olmasa da...

Amarushaya...

Bir hâyli sıkılmıştım her şeyeden. Bir hâyli bıkmıştım kendimden ve her günün aynı ve umutların tersi olan gerçeklerden. Hiç bir şey değişmeyecekti işte ve hep koyu karbon kâğıdının aksi olacaktı ömrümün sonuna yakın en iç karartıcı geceler. Sigara, kâğıt kalem ve gözyaşı olacaktı yoldaşım. Katıksız keder, derin bir elem. Huzursuz saatlerin tik takında akrep yelkovanın gerisinde kalacaktı, yelkovan suya yazılmış sâhte başarılar yaşarken, o yavaş ama emin adımlarla ilerleyecekti sona doğru. Ve hiç yılmayacaktı. Çünkü kimseyi kovalamıyordu ve bekleyeni yoktu. Ve biliyordu ki o olmasa yelkovan hiçti. Ben de bunları yaşıyordum hayatın önünde koşarken ve yaşamamam gereken şeyleri en yaşamam gereken zamanların ertesinde yaşarken. Bir mutluluğum olmalıydı bin derdim yerine. Ve o mutluluk aman be, ne gam dedirtmeliydi bin gerçeğe. Ama olmadı, olamadı. Yine huzurun aksi, mutluluğun sûreti çıktı bana. Dert ettim en ufak şeyi. Umursadım, üzüldüm. Dokundu işte kısaca yüreğime, kanattı. Hiç bir şey iyi olmayacak biliyorum. Yalnız, ıssız, sözsüz, müziksiz sessiz bir şarkı olacağım sağır kulaklara. Hiç bir hançereden yükselmeyecek sesim ve hiç bir tınım olmayacak hiç bir kulakta. Biliyordum ki üzgün yatıp üzgün kalkacaktım. Bezgin ve belirsiz. Hiç bir şey değişmeyecekti adıma ve hiç bir kaydım bulunmayacaktı mutluluk adına. Ümit etmeyecektim her zamanki gibi ve üzülmeyecektim sonunda. Kapatacaktım gönül kapılarımı sonsuza ve kimseyi buyur etmeyecektim içeri. Sert olacaktım cam kadar şeffaf ve kırılgan olmanın inadına. Saydam olmayacaktım ve kırıldığım gibi kıracaktım acımadan. Adam boyu umutlar yeşertmeyecektim içimde ve basacaktım üstlerine tüm nankör sevdâların. Üzecektim ki üzülmeyeyim. Hayat bana gülmeyecekti, ben de ona. Ödeşecektik bir şekilde ve hiç ama hiç açmayacaktım yüreğimi kimselere. Kendimi açık etmeyecek gülüp eğlenecek ve takmayacaktım kafama hiç bir şeyi. Aklıma estiği gibi yaşayıp hesâp da vermeyecektim kimseye. En çok da kendime. Tutacak yeri kalmayan kalbimi kırmayacak, kanatmayacaktım da bundan sonra hiç bir şey ve hiç kimse için. Kendim için yaşayacaktım öznesiz, yüklemsiz, ünlemsiz. Acımadan, acıtarak. Çünkü pek bir şey kalmamıştı bundan ve benden geriye içimde. Yorulmuştum. Çok. Kaderimi biliyor ve ahkâm kesiyordum herkese. Hiç bir şey beklemiyor ve önemsemiyordum kendimi kendi içimde bile. Gün sayarken geçmişe bir şey fark ettim derinlerimde bir yerde. Ve ilk defâ buna sevindim. Yanılmışım...

Amarushaya...

*Beni benden alırsan seni sana bırakmam,yanıbaşımda olsan da bir adım bile atmam. Kadrimi, kıymetimi sana olan sevgimi bilmedin bileceğin yok, yalancı dostlarından elâlemin lâfından geçmedin, geçeceğin yok...

Bu şarkıyı ne zaman dinlesem içimde telâfisi mümkün olmayan bir şeyler kırılıyor. İnciniyor ve soluyor gidiyor. İnsan kendini biliyor çünkü ve bildiği bir şeye diretme, dayatma ihtiyâcı duymuyor. Kendini anlatma, ama en önemlisi buna inandırma. Buna mecbur hissetmesen de kendini yine de bir şeyler kırılıyor, dökülüyor. Çünkü kişi kendini biliyor ve bunu tasdike çalışmıyor. Ama gerekiyormuş bâzen demek ki. Ne kadar doğru, dürüst olsan da inanılmayabiliyormuş, inanmayabiliyormuş insanoğlu. Birtakım şeylerden gönüllü vazgeçsen de pek hatırı sayılmayabiliyor hatta suçlu çıkabiliyormuşsun sonunda. Anlayamadım gitti. Ben nerede yanlış yaptığımı anladığım gün Güneş batıdan doğacak buna eminim. Çünkü hiç artniyet yok içimde. Her gün hayat önüme gelse de başka biçimde ve her türlü yoldan çıkarma sunulsa da gümüş tepside uymuyorum işte. Bu belki de benim zararım ve hiç bir zaman anlayamayak olduğum yanıma kalan kârım. Sâmimi duygular yetmiyormuş bâzen. Bâzen oyuncu olmak gerekiyormuş ama olmadım hiç bir zaman. Sorsa biri pişmân mısın diye, değilim bunu biliyorum adım gibi. Ben kendimden bu kadar eminken sorgulanmak gücüne gidiyor nâif gönlümün ve sözler yetmiyor bunu ifâde etmeye. Olması gerektiği gibi bir insanım işte. Ama ve ne yazık ki çoğu öyle olmadığı, olamadığı için aynı şekilde değerlendiriliyorum. Benim bütün sıkıntım bu, değilim. Değilim diye bağırmak istiyorum bunu defâlarca. Kimse gibi değilim. Ben, benim. Başkası da başkası. Ne ben onlar gibi olabilirim, ne de onlar benim gibi. Olmasın da zâten. Tek kalayım varsın bu Dünyâ'da. Beni bir tek sen anla. Ama yanlış değil, en doğru hâliyle ve bütün saflığıyla. Her hücrem, zerrem, düşüncem ve kelimemin en temiz hâliyle. Hiç yok çünkü kötülük denen şeyden bir nebze de olsa içimde. Saf bir sevgi var sâdece. Ürkek ve kırılgan. Cam gibi saydam ve şeffaf. En önemlisi de gerçek. Düşlerimde çıkma karşıma yollarıma çık. Beni hâyâllerinde yaşatma Dünyâ'nda yaşat. Dikenli tellerin arkasına bırakma yüreğine sar. Çok şey değil istediklerim. Bana yüreğinle gel, yüreğinden gelen sözlerinle. Kendini söylemeye mecbur hissettiklerinle değil. Çünkü sâmimiyim. Her harfimde...

Amarushaya...

Her şeyden kaçabilirsin. ama kendinden kaçamazsın. Hadi bir yolunu buldun diyelim. Kaçsan da saklanamazsın. Vurur yine yüreğini, ardında bıraktığını sandığın korkular. Hayattan hep korkmaksa kederin, kaderin olur gün gelir yalnızlıklar. Fragman sevdalar. ve hep kalıcı zararlar bırakır, geçici mutluluklar. Anladım...
Ellerimi su gibi akıp giden zamanlardan ellerine uzatmak isterdim oysa. Hafızalarımızda silikleştirdiğimiz anılara yüz çevirmeden iyice. Ve henüz özlediğimiz bir iç çekiş olmamışken hayat...
Bu, sana yazdığım son cümle de olabilir, sana başladığım ilk cümle de. Netleştiremedim zihnimde, gözlerinin gözlerimden göçü her ne kadar âyân görünse de. Belki umutsuz bir bekleyiş benimkisi, hayra yorulmayan bir rüyâ. Belki bir ses benzeşmesi, belki bir vazgeçmişlik azalan umudumda. Hep elyordamıyla aramaktan belki mutluluğu, hüznümü aşka saklamamdan belki çocukça. Belki de yarım kalmış bir hikâyenin sonunu yazıyorum bu satırlarda...
Ama kolay yaşlanmıyorum. korkularımı cesâret mezarına gömdüm. Artık daha bir kendimdeyim. Ve şimdi, ve daha şu an itirâf edebiliyorum kendime...
Seni değil bir yıldız gibi kaydığında hayatımdan, ardında bıraktığın ışığa sevdalanmayı sevmişim ben. Gözlerime kirpik gibi batışını. Ardında bıraktığın acıya yenilmişim ben, sana değil. Yüreğimi dağlamanı sevmişim gözlerinle, içimi acıtmanı sevmişim özlemlerle. Kavuşmalara inat. Bunu bil!...
Son kez şarkımı dinliyorum. Kendimi ve koskocaman bir geçmişi bırakıyorum ardımda. Bomboş, hiçliğe yürüyorum. Yüreğimi sana emânet ediyorum fütursuzca. Kendimi de alıp gidiyorum bu diyârlardan. Ve yüreğine saklanıyorum. Beni bul!...

Amarushaya...

Dilinin ucuna gelen sözcükleri yutmak, konuşacak çok şeyin varken susmak ne zor şeydir bilir misin? Her şeyi bilmek ama görmezden gelmek. Olacakları tahmin etmek ama iyisini beklemek. Umut etmek ne zor şeydir. Bâzen kendini tutamazsın. Her şeyi söylemek istersin bir çırpıda. Bütün kötülükleri yüzüne vurmak istersin o kötücüllerin. Ve iyi niyet maskesi ardına gizlenmiş leş yiyicilerin. Senin düşmeni, hiç olmanı, yokolup gitmeni keyifle izlemek için bekleyen kukumavların. Terbiyesizliklerini görmezden gelirsin. Basitliklerini. Kolaylıklarını ve ucuzluklarını. Çünkü sen onlar gibi olamazsın. Hiçbir zaman da olmadın. İçini kemirir bütün peşisıra eklediğin tümceler ve zihninden geçenler. Yine de sükûtunu bozmazsın. Çünkü sen kendinsin. Değer verdiğinsin. Saygı duyduğun ve önemsediğinsin. Oysa onları hiç önemsemezsin. Bilirsin zirâ hepitopu yer isrâfıdırlar. İkiyüzlüler sarsa da etrâfını, en dürüst geçinenler alkışlasa da acılarını inadına kalkarsın ayağa her düştüğünde ve kaçmazsın hiçbir savaştan. Çünkü mücâdelenin değerini bilirsin. Güvenirsin. En çok da kendine. Kendi çamurlarında devinip duran hayvancağızlar gibi acımaklı gözlerle süzersin onları ve içgeçirirsin hâllerine. Kendi hâline de şükredersin onları gördükçe. Çok da akıllı sayarlar ya kendilerini, en çok da ona gülümsersin içten içe. Kandırdıkları, basite indirgedikleri ve değer düşürdükleri kendileridir aslında. Bilirsin asla yalnız olmaz onlar. Birbirlerini şakşaklar ve dost gibi görünürler ama aslında kendi kendilerinin bile dostları değildirler. En kötü anlarında destek olmak için değil, dertlerinin tüm ayrıntılarını öğrenmek için yanlarında duranlar ve üzülüyormuş gibi yapanlar vardır. Ama sen bunlara da alışıksın. Çünkü bilirsin, akrepler çift gezer. Onlar yalnız birer hiçtirler. Ancak kalabalıkta kendilerini güçlü hissederler. Çünkü tek başlarına korkarlar. Cesâretsizdirler. Ekseri arkadan konuşur ve yüzüne gülerler. Sen bunlara da alışıksın ya neyse. Arkanda dönen dolaplara, saf zannedilmelere ve sabrının zorlanmasına. Aslında korktuğundan susarsın. Onlardan değil, kendinden. Çünkü sen bir konuşsan kaçacak delik ararlar bilirsin. Ve yine susarsın. Tâ ki sabrının son damlasına kadar. Onları bırakırsın bir müddet daha, kendi zavallılıklarıyla başbaşa. Ve beklersin doğru zamanı. Çünkü sen hep borcuna sâdık biri olmuşsundur hayatın boyunca. Alacak verecek bırakmazsın öte Dünyâ'ya. Zaman. Sâdece biraz daha. Sabır. En büyük erdemdir zirâ. Sabredersin ve ayaklarının kaymasını beklersin. Düşüp kendi çamurlarında boğulmaları için. Ve bu hiç sekmez. Değişmez. Hep aynı, insan görünümlü müsveddeler. Ve bilirsin; Verecek ışığı olmayan karanlığı sever...

Amarushaya...