Jump to content
Sign in to follow this  
İη¢ιѕєℓ

"Amok Koşucusu" Stefan Zweig‏

Recommended Posts

Ardından son bir karanlık an geldi. O an, mest olmuş bir şekilde eve gelip anahtarı kapıya soktuğum ve odalarıma giden koridor kapkaranlık önümde uzandığı zamandı. Birdenbire beni bir korku aldı; o geceye kadar olduğum kişinin evine girdiğimde, onun yatağına yattığımda, o gecenin o kadar güzel bir şekilde çözüldüğü bütün şeylerle bağları yeniden kurduğumda önceki eski yaşamıma dönecektim. Hayır, artık eskiden olduğum insan, artık o dünkü ve bir zamanki düzgün, duygusuz, dünyadan kopmuş centilmen olmayı kesinlikle istemiyordum, suçun ve dehşetin bütün uçurumlarının içine, bununla beraber yaşamın gerçekliğinin içine düşmeyi tercih ederdim! Yorgun anlatılamayacak kadar yorgundum, buna rağmen üzerime uykunun çökmesinden ve o gecenin içimde uyandırdığı sıcak, kor gibi yanan, canlı şeyi siyah çamuruyla yeniden alıp götürmesinden ve bütün yaşadıklarımın fantastik bir rüya gibi uçup gitmesinden, kalıcı olmamasından korkuyordum.

Fakat ertesi sabah yeni güne neşeyle uyandım, şükranla içimde akan duygudan hiçbir şey eksilmemişti. O zamandan beri dört ay geçti; eski katılığım geri gelmedi, hâlâ günü yoğun yaşıyorum. Kendi dünyamın zemininin ayaklarımın altından çekildiği, bilinmeyenin içine düştüğüm ve kendi uçurumuma bu düşüş sırasında hızın sersemleticiliğinin aynı zamanda bütün yaşamın derinliğine başdöndürücü bir şekilde karıştığını hissettiğim o zamanki o sihirli sarhoşluk, o uçuran ateş tabii ki artık yok. Fakat o zamandan beri aldığım her nefesle kendi kanımın sıcaklığını hissediyorum, bunu her gün yenilenen yaşam şehvetiyle hissediyorum. Farklı duyguları, farklı hassasiyetleri ve daha güçlü bir şuuru olan farklı bir insan haline geldiğimi biliyorum. Elbette daha iyi bir insan olduğumu iddia etme cüretinde bulunmuyorum. Sadece daha mutlu bir insan olduğumu biliyorum, çünkü tamamen soğumuş hayatıma bir anlam buldum, bir anlam ki bunu tarif etmek için hayat kelimesinden başka sözcük bulamıyorum. O zamandan beri kendime hiçbir şeyi yasaklamıyorum, çünkü kendi cemiyetimin normlarını ve muaşeret kurallarını önemsiz buluyorum, ne başkalarından ne de kendimden utanıyorum. Haysiyet, suç, erdemsizlik gibi kelimeler birdenbire soğuk, tenekemsi bir tını kazandı, bu kelimeleri dehşete düşmeden telaffuz edemiyorum. O zamanlar ilk kez bu kadar sihirli bir şekilde hissettiğim güce kendimi bırakarak yaşıyorum. bu gücün beni nereye sürüklediğini sormuyorum: Belki yeni bir uçuruma, başkalarının erdemsizlik dediği şeyin içine veya çok yüce bir şeye doğru sürüklüyor. Bilmiyorum ve bilmek de istemiyorum. Çünkü yalnızca yazgısını bir gizem olarak yaşayan kişinin gerçek anlamda yaşadığına inanıyorum.

Fakat yaşamı hiç daha ateşli sevmemiştim -bundan eminim-; şimdi biliyorum ki yaşaşmın biçimlerinin ve kişilerinin herhangi birine karşı lakayt kalan herkes bir suç işliyor (var olan tek suç!). Kendimi anlamaya başladığımdan beri başka bir sürü şeyi de anlıyorum. Aç bir insanın bir vitrine bakışları beni altüst edebiliyor, bir köpeğin havaya sıçraması beni coşturabiliyor. Birdenbire her şeye dikkatimi verir oldum, her şey beni ilgilendiriyor. Gazetede (ki normalde sadece eğlenceleri ve açık artırmaları görmek için karıştırırdım) her gün beni heyecanlandıran yüzlerce şey okuyorum, sıkıcı bulduğum kitaplar birdenbire bana kendilerini açıyorlar. En tuhaf olanı da şu: Birdenbire insanlarla ayaküstü konuşma denen şeyin dışında da konuşabilir oldum. Yedi yıldır yanımda çalışan uşağım beni ilgilendiriyor, onunla sık sık sohbet ediyorum; normalde portatif bir direkmiş gibi bakmadan önünden geçip gittiğim kapıcı yakın zamanda bana küçük kızının ölümünden bahstti, bu beni Shakespeare’in trajedilerinden daha çok etkiledi. Her ne kadar kendimi ele vermemek için medeni bir şekilde can sıkıntısı yaşanan çevreler içindeki yaşamımı dış görünüş itibariyle sürdürüyorsam da, bu değişim giderek şeffaflaşıyor gibi. Bazı insanlar birdenbire bana çok içten davranıyor, bu hafta üçüncü kez sokakta tanımadığım köpekler bana doğru koştu. Ve dostlarım bir hastalık atlatmış birine söyler gibi bana belli bir sevinçle beni gençleşmiş bulduklarını söylüyorlar.

Gençleşmiş? Sonuçta ancak şimdi gerçekten yaşamaya başladığımı bir tek ben biliyorum. Herkesin bütün gece geçmişin hep yanılgıdan ve hazırlıktan ibaret olduğunu sanması herhalde genel bir kuruntu ve hayat dolu sıcak elime soğuk kalemi alıp kuru bir kâğıt üstüne gerçekten yaşadığımı yazdığımda haddimi aştığımın farkındayım. Diyelim ki bu bir kuruntu; ama beni mutlu eden, kanımı ısıtan ve duyularımı açan ilk kuruntu. Ve yaşadığım uyanış mucizesini burada yazıya döküyorsam, sonuçta bunu sadece, bütün bunarı kendi sözlerinin anlatabileceğinden çok daha derinlemesine bilen kendim için yapıyorum. Dostlarımdan hiçbirine bunlardan bahsetmedim; çoktan ölmüş olduğumu hiç sezememişlerdi, şimdi nasıl serpildiğimi de asla sezemeyecekler. Ve canlı hayatımın ortasında ölüm gelip bu satırlar başka birinin eline geçecek olursa, bu ihtimal beni hiç ürkütmüyor ve kıvrandırmıyor. Çünkü böyle bir anın büyüsünün bilincine hiç varmamışsa olanları anlamayacaktır; tıpkı altı ay önce olsa benim de tek bir akşam zarfında bu kadar seri ve görünüşte pek bağlantısı olmayan olayların çoktan sönmüş bir yazgıyı bu kadar sihirli bir şekilde ateşleyebileceğini anlayamayacağım gibi. O kişiden utanmam, çünkü beni anlamaz. Fakat bağlantıyı bilen kişi yargılamaz ve gurursuzdur. Ondan da utanmam çünkü beni anlar. Kim bir kez kendini bulduysa, artık bu dünyada hiçbir şeyi kaybedemez. Ve kim kendi içindeki insanı kavramışsa, bütün insanları kavrar.

 

 

Bu pasaj, Cem Yayınevi'nin Stefan Zweig - Amok Koşucusu kitabından alıntıdır.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...