Jump to content
Sign in to follow this  
logos

Kara Göründü!

Recommended Posts

124659-1.jpg

Sözcükler ve Anlamlar Üzerine/Rengin Bingöl

 

shutterstock_3185633-1.jpg

 

Yaşamla sözcükler dünyasının ilk kesişme noktasında karşıma çıkan sözcük kapı..Açıl susam açıl diyebileceğimiz bir kapının varolmadığının farkındalığından belki de..

 

Oysa yaşam,masal dünyasının gerçek dışılığının yanında,kapılarla dolu bir geçiş.Hatta kimi zaman kapıları bile olmayan dört duvarları zorlamaya çalıştığımız bir geçiş.

 

Kimileri düşünce kapılarını zorluyor;kimileri de kale duvarlarını ..

 

Yazının büyüsü ,çekiciliği buradayım diyen meydan okumasında saklı.

 

En masumca yazılan bir sözcük bile ,görünen/görünmeyen ya da yitip gitmekte olan bir dünyaya meydan okuyor.Çünkü birgün yokolacağının bilincinde,buradayım,burada olacağım diyen bir başkaldırının sesi kalır yazıda..

Her kalem,her yazı birbirinin eşiti olamaz;kimi yazılar korunabilirken,kimileri toprak altında çürüyüp giderler.

 

Ve çoğu zaman ,yazıyla yaşamı,yaşamla yazıyı buluşturan bir kesişme anını açıklamak zordur.

Aynı düzlem üzerindeki paralel doğrular birbirleriyle kesişmezler.Aynı düzlem üzerindeki paralel olmayan doğrular ise mutlaka bir noktada kesişirler.

Uzayda ise paralel olmayan doğruların kesişme zorunlulukları yoktur.

...

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Uzayda ise paralel olmayan doğruların kesişme zorunlulukları yoktur.

...

Ne Kitap ne Kara ilgi alanıma nüfuz etmedi maalesef.Ama bu cümle harika yaa. :acute:
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

:))Adanus..Devamı da var

*

Seninle benim aramda herhangi bir sözleşme metni yok.Ne seni bağlayan,ne beni bağlayan maddeler yok.Ama bizi bir araya getiren açıklanamaz bir şey var..var olmalı ki,ikimiz de yol alıyoruz!

 

Hiçbir sözleşmenin sözün yüreğime düşüşü kadar etkili olmadığını biliyorum;yaşadım.Herhangi bir sözleşmeyi feshedip yok sayabilirsin kağıt üzerinde;ama yürekte yazılı olan silinmez;silinemez.

 

Ben kendime inanarak yazdım;yazarak inandım.Yüreğime sözün büyüsü düştü;şimdi bir kapının görünmezliğinde ilerliyorsun.

Ah!Neler diyorum ben?

 

Gözün göremediğini ruh yakalar;ruhun dokunamadığına da göz ulaşır.Ancak gözün ve ruhun aklın labirebtlerinde çözülemediği yerde,insanca olan herşet,sahildeki çakıl taşları gibi ,dalgaların önünde durur.

Orada;dalgaların önünde öylece durur..

 

Kalemin itkisiyle,sözcüklerle oynuyorum:

Oynadım;kuşatılmışlıklarımı yıktım;kapılar,gedikler açtım kendime..

Beni var eden et ve kemikse de,bunu koruyamam.Öleceğim sonunda.Ama beni var edebilecek olan us ve yürekse,uçabilirim kuşlar gibi sözcüklerin kanatlarında..

 

Yazının büyüsü içinde,yazdığım da sensin!Sana yazıyorum.Sadece sana.Sana sesleniyorum;sana anlatıyorum;bendeki her şeyi kendimle kurarken ,yazarken aslında seni kuruyorum;seni olduruyorum.Her şeyi seninle buluşturuyorum;seninle kesiştiriyorum..

 

Anla artık!İki ucundayız bu kalemin..

...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Adanus..Güzel yürekli insan..Ne kadar da alçakgönüllüsün..İnsan insani olanı anlayabilir..Teşekkürler yüreğine.

*

Yavaş yavaş ilerliyorum..Kendi karanlığıma ışımak için;anlamlar yüklemek için;yaşamı içsel zenginliklerle donatmak için;seninle buluşabilmek için..

Ancak her ne yaparsam yapayım ya da ne kadar ilerlersem ilerleyeyim her çabam başa dönmek olacaktır.Çünkü vardı,vardık ve varolacağız da!Burada ,insanlık adına yeni bir şey ortaya koyamam..

 

Ben zor olanla yürüyorum.Çünkü ışıkların altında görünmek kolaydır;ama karanlığın içinde görünmek başlıbaşına bir olaydır.Ve ben ,kendi karanlığıma ışımak için yeniden kat ediyorum tüm yolları..Sende ışığa boğulacağım.

 

İnsanca olan her şeyin sahildeki çakıl taşları gibi dalgaların önünde durduğu yerde ,korkmuyorum.Çünkü bağımsızlığımı ilan edeceğim gün çok yakın !

Orada ;dalgaların önünde öylece durur..

Taş da yontulmayı bekler..

 

Ben kendimi yontuyorum.Her kapıdan geçtiğimde yeni bir ben buluyorum.

 

Herhangi bir fotoğraf bir iz taşıyorsa,artık o herhangi bir fotoğraf değildir.Ona bir anlam yükleriz;bir ad veririz.Çünkü fotoğrafta görülenlerle yetinmeyen bir başka bakışımız daha vardır.Belki de fotoğrafı yaşatan bu bakışımızdır..

 

Oysa bazen bir fotoğraf her hangi bir fotoğraf bile olamaz.Bir bağ ;bir ilişki;bir ait olma anlamı vardır onunla aranızda.

Öte yandan bir fotoğrafa ait olmak neyi değiştirebilir ki,görünenlerin ötesinde bir başka bakışa sizi sürüklemiyorsa..

...

Share this post


Link to post
Share on other sites

yaşamı yoran yazılar her zaman öncelikli ve anlamlıdır benim için..sade ve güçlü bir anlatımı var yazarın

güzeldi teşekkürler..

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
yaşamı yoran yazılar her zaman öncelikli ve anlamlıdır benim için..sade ve güçlü bir anlatımı var yazarın

güzeldi teşekkürler..

 

Çok hakikatli bir yorum..Teşekkürler Ecrin..

İçselleştirilmiş hayat manasına vardığımız hayat olarak sözcük denizinde yol alır;eninde sonunda ufukta kara görünür..Çünkü bu yolculuk derinlerden yüzeye çıkılan özeleştirili bir manevradır..

 

--- Sonraki mesaj ---

 

canım güzel paylaşım emeğine sağlık

Güzel yüreklim..O yüreğine çok teşekkürler

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Herhangi bir fotoğraf bir iz taşıyorsa,artık o herhangi bir fotoğraf değildir.Ona bir anlam yükleriz;bir ad veririz.Çünkü fotoğrafta görülenlerle yetinmeyen bir başka bakışımız daha vardır.Belki de fotoğrafı yaşatan bu bakışımızdır..

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Paylaşan yüreğine teşekkürler Merih.

*

Yıllardan sonra bir gece yarısı kendimi yola koyulmuş buldum.Sanki vakti gelen bir yolculuktu bu!Ne bavul hazırlamam gerekecekti,ne yer ayırtmam.Hatta bu,huzurlu ve derin uykuların bile yaşanamayacağı bir yolculuk olacaktı.

 

Yıllardır kendime ertelediğim bu yolculuğun aslında,bende aşama aşama yol aldığını;yazıldığını biliyorum..Görünmeyenle konuşandım,uyuyor gözükse de her şey!

 

Sabahın ilk ışıkları ufukta belirdiğinde,bir kuş,konduğu daldan havalandı;kızıl pembe renklere bürünerek ufka karıştı.

Sanki o an içimden,ruhumun derinliklerinden kanat çırptı,havalandı güneşin doğduğu yere .Durduğum yerde devinim kazanan başkasıydım orada,o sabah..

 

Tanrım!Ne kadar yakındı ufuk!Ne kadar yakındı güneş!Ne kadar güzeldi gün..O anın esrikliğinden hiç ayılmadım sanki..Kızıl pembe dolaşıp durdu düşlerim ,bakışlarım..

 

Bu duygularla mı yürümüştüm diye soramam şimdi elimdeki geçmişe!Öylesine hüzünle bakıyor ki ,öte yandan da..

Yıllar sonra bu fotoğrafa bakacağımı sanki önceden biliyormuş gibi hüznünü taşımış o en mutlu anına.

Nisan hüznü,şimdi boş bir deftere dökülmek için direniyor.

 

Ancak ağlamayacağım;gözyaşlarımı bırakıp yol alacağım..

 

Bu fotoğrafı ilk kez gördüğümde ,bulanıklaşan bir görünümün arkasından bakarak ellerimin arasında tuttum uzun bir süre!

Gözlerim duruldu;yaşlardan arındım artık.Şimdi siyah-beyaz bir fotoğrafın sessiz duruşu ile karşı karşıyayım.

 

Sözsüz,metinsiz bir fotoğraftı bu.Yıllarca eski eşyaların arasında bekleyen solmuş görüntüsünün ardında,birçok olay,birçok sahne,birçok tümce akıp gitti belleğimden.Sanki o da,ben de bekledik yıllarca zamanın kuytu karanlığında..

...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

Sign in to follow this  

×
×
  • Create New...