Jump to content

"İnsan" Olmak Ne Zormuş...


Melâl
 Paylaş

Önerilen Mesajlar

"İnsan" olmak ne zormuş...

Aslında ne kadar yaralıyız hepimiz..."İnsan" olmak bu demek herhalde...

Yukarıdan baktığımızda her şeyin olması gerektiği gibi olduğunu bilsek de , acıyor işte... Çünkü insanız...

Doğduğumuz andan itibaren ilk iletişimimiz ebeveynlerimizle oluyor. Onlar bizim temel taşlarımız. Onların bizi sevmesini,sarmasını,güven vermesini,saygı duymasını,onurlandırmasını,taçlandırmasını, onaylamasını,ilgi göstermesini,yüreklendirmesini,özgür bırakmasını ,destek olmasını ,eğlendirmesini,güldürmesini,korumasını ,kollamasını,işlerimizi kolaylaştırmasını , yanımızda olmasını istiyoruz. İhtiyacımız olanı alamadığımız zaman içimizdeki açlık hiç bitmiyor.En derinlerimizde bir boşluk oluyor. Bu boşluğun anne ve babalarımız tarafından ihtiyacımız olanla doldurulmasını bekliyoruz. Bu böyle yıllarca sürüyor.Bazen onlarda olmayan bir şeyi bize veremeyeceklerini göremiyoruz. Yetişkin olmak belki de artık onlardan alamayacağımız şeyi onlardan beklemekten vazgeçmek, bunu kabul etmek , onları affetmek ve kendimizi iyileştirmek demek... Bazen iyileştirmeyi kendi kendimize ihtiyacımız olanı vererek , bazen de hayatımıza bunu bize verecek kişiyi çekerek yapıyoruz.Hepimizin yaralarımızı sarmaya,içimizdeki savaşı bitirmeye ,iyileşmeye ihtiyacı var.

Artık zamanı geldi bence... Kızgınlıktan köpürdüğümüz anda aslında içimizde acıyan yarayı, korkuyu, ihtiyacı fark edip dürüstçe gerçek duygularımızı paylaştıkça daha çok insan olacağız ...Odağımızı karşı tarafın ne yaptığından alıp içte neler oluyor a bakar hale getirir isek kendimizi,yaramızı,acımızı çözeceğiz. Kendi anne babamız olacağız. İçimizdeki küçüğü anlayıp saracağız. Artık belki de yüzyıllardır hasret kaldığımız ve ebeveynlerimizden bekleyip de bize göre karşılığını alamadığımız duygusal olarak aç olduğumuz ne var ise artık biz kendimize vereceğiz. Kendimizin annesi ve babası olacağız. Kendi küçüğümüze "Merak etme ben buradayım, seni görüyorum,duyuyorum, neye ihtiyacın var ise senin için ben buradayım .Seni korurum,sarmalarım,severim , bana güven!" diyeceğiz. Kabul edeceğiz annemizin bizi duymamış,anlamamış olmasını belki de o kendini bile duyamıyorken... Kabul edeceğiz babamızın bizi desteklememiş olmamasını belki de o kendine bile destek veremez iken... Ve sıyrılacağız kendi hikayemizden... Sıkı sıkıya yapıştığımız ve bizi acıtan bu hikayeden. Yeni bir hikaye yazacağız, içinde başrolü bize ait ve ihtiyaçlarımızın bizim ya da hayatımızdaki bizim seçtiğimiz insanlar tarafından karşılandığı... Yeni ilişkilerin içine atlayacağız. Öğrenmek,deneyimlemek,gelişmek ve büyümek için...

Kendimize yapıştırdığımız kimliklerin içinden çıkacağız.Kendimizi o kimliklerle tanımlamaktan vazgeçeceğiz. Biz o kimlikler değiliz sadece. Ben sadece annemin ve babamın kızı, oğlumun annesi, iş kadını , iyi arkadaş değilim. Ben bu kimliklerden daha fazlayım... Hepimiz kimliklerimizden daha fazlayız. Keşfedilmemiş potansiyeller ve sınırsızlıkla kaplıyız.Yaşayacağız kendimizi sınırsızca , deneyimleyerek,görerek...

Yaklaşacağız kendimize her bir adımda daha fazla...

"İnsan" olmak ne zormuş...

Yorum bağlantısı
Diğer sitelerde paylaş

Sohbete katıl

Şimdi mesaj yollayabilir ve daha sonra kayıt olabilirsiniz. Hesabınız varsa, şimdi giriş yaparak hesabınızla gönderebilirsiniz.

Misafir
Bu konuyu yanıtla...

×   Farklı formatta bir yazı yapıştırdınız.   Lütfen formatı silmek için buraya tıklayınız

  Only 75 emoji are allowed.

×   Bağlantınız otomatik olarak gömülü hale getirilmiştir..   Bunun yerine bağlantı şeklinde gösterilsin mi?

×   Önceki içeriğiniz geri yüklendi.   Düzenleyiciyi temizle

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Paylaş

×
×
  • Yeni Oluştur...