Jump to content

Eski Gunler.Biz mi istedik?


ReYHaN

Önerilen Mesajlar

Benim çocukluğumda annelerimiz çalışmazdı.

 

Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım.

 

Hatta babanım bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası gibiydi,hep evdeydi.

 

Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki

 

En büyük eğlencemiz sokaklarda oynamaktı.

 

Sokakta oynamak diye bir kavram vardı yani.

 

Cafelerde, alış veriş merkezlerinde buluşmazdık.

 

Okula arkadaşlarımızla gider, birlikte çıkar, oynaya, zıplaya yürüyerek gelirdik.

 

Servis falan yoktu. Ayakkabılarımız eskirdi.

 

Hatta öyle olurdu ki; çantalarımızı kaldırımlara koyar oyuna bile dalardık.

 

Annelerimiz bu durumu bildiklerinden,

 

kardeşlerimizle bizlere ekmek arası bir şeyler hazırlar gönderirdi.

 

Mahallemizdeki teyzeler annemiz gibiydi. Susayınca girer evlerine su içerdik.

 

Ya da pencereden bir sürahi bir bardak uzatır, hepimiz aynı bardaktan kana kana içerdik.

 

Kısacacı evine girip gelen (ki sadece çişi gelen giderdi evine) elinde mutlaka yiyecekle dönerdi.

 

Anneleri o arada çocuğuna verdiği şeyden bizlere de gönderirdi.

 

Bu bazen bir kurabiye bazen bir meyve olurdu.

 

Cebimizde harçlığımız olduğunda düşmesin diye çıkarır çantamızın üstüne koyar oyun bitince geri alırdık.

 

Çok garip ama kimse almazdı. Sokaklarımız evimiz kadar güvenli idi.

 

Düşünce kaldırırlar, kavga edince barıştılırdık. Polisler gelmezdi

 

kavgalarımıza, zabıtlar tutulmazdı.

 

Sonra kavgalarımız da öyle ustura, falçata ile olmaz,

 

onlar nedir bilmezdik bile, asla kanla falan da bitmezdi,

 

en fazla saçlarımızdan çeker, hayvan adları sayar, tekme atar, yine oyuna dalardık.

 

Birbirimizin suyundan içer, elmasına diş atardık.

 

Misket oynamaktan parmaklarımız kanar yine de mikrop kapmazdık.

 

Azar işitip, acillere taşınmazdık.

 

Düşerdik ekmek çiğner basarlardı alnımıza, oyuna devam ederdik.

 

Röntgenlere, ultrasonlara girmezdik.

 

Ben bizim çocukluğumuzu çok özledim.

 

Sokaklarımız ruhsuzlaştı sanki.

 

Komşumu tanımıyorum ama evinin camında temizliğe gelen kadını haftada bir görür kolay gelsin der konuşurum.

 

Onun dışında orada kim oturur hiç bilmem.

 

Evimizi kendimiz temizlerdik, kapı silmece; bilmem kaç kuruş

 

hepimizin elinde bezler güle oynaya bitirirdik işleri.

 

Evlerimiz var içinde yaşayan yok.

 

Parklarımız var içinde oynayan çocuk yok.

 

Ama her yıl sökülüp yenilenen kaldırımlar, lüks binalar, ışıl ışıl vitrinler, girip çıkan yapay insanlar…

 

Ruh yok, buz gibi buz, bu biz değiliz..

 

Tahta iskemlelerimiz de oturan yaşlılarımız, onlara dede, nene diye hatırını soran çocuklarımız yok oldu.

 

Ben kapılarında ” vale ” lerin, ” bady ” lerin beklediği yerlerden hep korkmuş çekinmişimdir.

 

Kapısını çarparak örtüyor diye çocuğuna kızıp, taksidini bitiremediği arabanın anahtarını, hiç tanımadığı birine vermek ters gelir bana.

 

Benim değildir bu kültür.

 

Ne ruhuma, ne kültürüme ne de cüzdanıma hitap eder.

 

Nedir bunlar?

 

Reklamlarla desteklenen beyni, ruhu ele geçirilmiş insanlar olduk.

 

Birbirimize yabancı, yalnızlıklarımızla yaşar olduk.

 

İyi de neden böyle olduk ?

 

Biz mi istemiştik?

 

 

 

Yoksa hak mı ettik?

 

 

 

ya sizce ?

İleti bağlantısı
Diğer sitelerde paylaş
Guest ßoηíطoη ♥

benim de çocukluğum böyle geçti. ben valla yeni nesile üzülüyorum. dört duvar arasında geçiyor en güzel zamanları. kimseye güven kalmadı yada tahammül. ama insanlarıda anlıyorum . okuduğumuz yüzlerce çocuk cinayeti ,tacizi, kayıpları inan bende çocuğum olsa sokağa çıkarmaya korkardım. artık herşey değişti. kimsenin kimseye güveni kalmadı malesef . herkes sadece kendini düşünüyor. çocuklarınıda o şekilde yetiştiriyor. paylaşmasını bilmeyen önce hep kendini düşünen kimseye güvenmeyen bir toplum olduk ve arkamızdan gelenleride bu şekilde eğitiyoruz

İleti bağlantısı
Diğer sitelerde paylaş
lalyüreğim

Benim çocukluğum da böyle geçti sırf çocuklarım da doyasıya sokak tadını alsınlar diye şehirin gürültüsünden uzak ev aldık.istedikleri gibi at koşturuyorlar ,en azından sokak keyfini tadıyorlar şehir içinde çocuklar bunu da yapamıyor..zaman çok değişti ne yaparsak yapalım eskiye dönüş yok,herkes bir art niyetli olmuş,eller uzamış,fesatlık çoğalmış,bakalım daha neler göreceğiz...:(

İleti bağlantısı
Diğer sitelerde paylaş
lalyüreğim
yaz gecelerinde dumancı gelirdi(şinek ilacı sıkan küçük kamyonet) saatini beklerdik arkasından koşardık adamcağızda hep yavaş sürerdi:Dkoşardık göz gözü görmezdi leş gibi kokardık sonra

Beni güldürdün:Dkardeşimde çok yapardı onu kaybolurlardı o dumanının içinde sinek ilacı değilmiydi o?:D

İleti bağlantısı
Diğer sitelerde paylaş

Sohbete katıl

Şimdi mesaj yollayabilir ve daha sonra kayıt olabilirsiniz. Hesabınız varsa, şimdi giriş yaparak hesabınızla gönderebilirsiniz.

Misafir
Bu konuyu yanıtla...

×   Farklı formatta bir yazı yapıştırdınız.   Lütfen formatı silmek için buraya tıklayınız

  Only 75 emoji are allowed.

×   Bağlantınız otomatik olarak gömülü hale getirilmiştir..   Bunun yerine bağlantı şeklinde gösterilsin mi?

×   Önceki içeriğiniz geri yüklendi.   Düzenleyiciyi temizle

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Yeni Oluştur...